Sąd Najwyższy zdecyduje o transgranicznej cesji wierzytelności

Problematyka, którą ma się teraz zająć Sąd Najwyższy, została już szeroko omówiona w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kwestia jurysdykcji odnoszącej się do roszczeń z rozporządzenia (WE) nr 261/2004 uregulowana jest w rozporządzeniu Bruksela I bis. Łącznikiem pełniącym podstawową funkcję w ustaleniu jurysdykcji jest domicyl pozwanego w państwie członkowskim, czyli jurysdykcją ogólną, mającą zastosowanie w każdej transgranicznej sprawie, jest możliwość pozwania w miejscu zamieszkania pozwanego bądź – w omawianym przypadku – w miejscu siedziby przewoźnika lotniczego. Wspomniane rozporządzenie Bruksela I bis umożliwia natomiast także pozwanie w miejscu wykonania świadczenia usługi przewozu lotniczego lub miejscu działalności filii czy oddziału przewoźnika lotniczego.

Jurysdykcja w świetle orzecznictwa TSUE

W sprawach o sygn. C-204/08 (wyrok z dnia 9 lipca 2009 r.), C-274/16 (wyrok z dnia 7 marca 2018 r.), C-215/18 (wyrok z dnia 26 marca 2020 r.) czy C-606/19 (wyrok z dnia 13 lutego 2020 r.) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł m.in., iż miejsce świadczenia usług to albo miejsce odlotu, albo miejsce przylotu samolotu uzgodnione w umowie, i to według tych miejsc ustala się jurysdykcję szczególną dla roszczeń z rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Dodatkowo w wyroku z dnia 11 kwietnia 2019 r. (C-464/18) Trybunał wskazał na możliwość pozwania w miejscu filii czy oddziału przewoźnika lotniczego.

Cesja praw a ochrona konsumenta

Tym samym nie powinno budzić wątpliwości, że jeżeli lot odbywał się z czy do Polski, można wytoczyć powództwo przed polskim sądem. Co jednak może mieć istotne znaczenie nie tylko w temacie jurysdykcji, ale generalnie dla innych problemów występujących w toku postępowania sądowego, opartych na podobnych wątpliwościach co w omawianych okolicznościach, Sądowi Najwyższemu pozostanie do rozstrzygnięcia kwestia skali sukcesji praw konsumenta przez przedsiębiorstwo nabywające roszczenie pasażera. Pytanie skierowane do Sądu Najwyższego ogranicza się do problematyki jurysdykcji, toteż już od Sądu Najwyższego zależy, czy w “obiter dicta” nawiąże również do innych praw konsumenta, które normalnie nie przysługują przedsiębiorstwom.